Παρασκευή, 23 Φεβρουαρίου 2018

Η αδυναμία της γλώσσας

Λυπάμαι που δεν μπορώ να φιλήσω
όπως θα ήθελα τα μάτια σου.

Αν ήταν βέβαια κατασκευασμένα να δέχονται
φιλιά κανονικά όπως
το στόμα
το πηγούνι
ο λαιμός

θα μπορούσα να τα φιλήσω
και να ξεδιψάσω
αντλώντας
τη γυαλάδα της επιφάνειας
και το γάργαρο του βάθους.

Όμως δυστυχώς
κάθε πρωί ξυπνάω με την ίδια απορία:

τι γεύση να έχει η αλήθεια όταν
τη φιλάς κατάματα;

Παρασκευή, 2 Φεβρουαρίου 2018

ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΠΟΥ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΝΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

«Πώς είν' η ζωή σου;» ρωτούν
«Δύσκολη» θα πουν ή θα σηκώσουν μόνο αδιάφορα τους ώμους
Ενώ θα έπρεπε να λένε διάφανη

Με ό,τι αυτό συνεπάγεται


Διάφανη–
Και βλέπεις γύρω γύρω

Πέμπτη, 18 Ιανουαρίου 2018

(Συν)εκδοχές, 1

Είσαι το ποίημα για την ομορφιά του κόσμου,
το χέρι που το γράφει
και τα χείλη που το διαβάζουν.
Συγχρόνως.

Δευτέρα, 27 Νοεμβρίου 2017

ΗΤΑΝ ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΚΑΡΑΒΙ

 Η αλήθεια των λόγων σου είναι το μοναδικό απομεινάρι
του ναυαγίου μιας εποχής.


Η σημαία από ένα καράβι που βυθίστηκε, όπως η ελπίδα
ενός πατέρα ότι το παιδί του θα γνωρίσει καλύτερες μέρες,
παραμένει μισοσαπισμένη και γεμάτη ζάρες στους απρόσιτους
βράχους μιας –κατά τα άλλα– τουριστικής παραλίας.
Περιμένει να τη βρουν τα παιδιά των παιδιών του.

Η σημαία από ένα καράβι που βυθίστηκε, όπως ο φόβος
κι ο θυμός των ανθρώπων, παίρνει κάθε μέρα άλλο
χρώμα –ανάλογα με τις καιρικές συνθήκες που επικρατούν.
Απ' αυτό εύκολα εικάζει κανείς και τα αίτια του δυστυχήματος.

Η σημαία από ένα καράβι που βυθίστηκε, όπως οι στίχοι
ενός ποιήματος που είναι ορατοί από όλους αλλά γίνονται
αντιληπτοί από λίγους, χαρίζεται απλόχερα στη θέα των όποιων τυχερών
και στην ερμηνεία των όποιων κακοπροαίρετων.
Αποτελεί ζωντανή ιστορία και σημείο αντιλεγόμενο.

Πέμπτη, 9 Νοεμβρίου 2017

Τετάρτη μεσημέρι

Η συμπάθεια για τον Αναγνωστάκη
Η απολογία σου για την αδυναμία στον Καρυωτάκη
Ένας καφές το μεσημέρι της Τετάρτης
Το χέρι σου πάνω το χέρι μου· αλλάζουν φύλλο στο βιβλίο

Τι κάνουμε, λες, πώς θα είμαστε αύριο;
Δεν ξέρω, σου απαντώ, τι είναι αύριο και πότε θα 'ρθει...

Τρίτη, 31 Οκτωβρίου 2017

Εσύ – Ο φωτεινός –
Αυτός που είσαι – θέλω να πω – πώς γίνεται; –
Τόσο φως σ' ένα πρόσωπο; – τόσος ήλιος να
ξεκουράζεται στα βλέφαρά σου και να με ζεσταίνει –
πώς γίνεται; – θέλω να πω – έτσι μιλώ –
με ξέρεις – δυσκολεύομαι – πώς γίνεται; – να ζεσταίνεις έτσι
τον παγωμένο μου φόβο και να τον βλέπω 
λιωμένο στο πάτωμα δίπλα στα ρούχα –
Εσύ – Ο εξαιρετικός – Αυτός που στα μάτια του
ξεκουράζεται ο ήλιος – Που έχει πιει όλη τη βροχή
και τα δάκρυα του κόσμου – Εσύ – 
Θα μου μάθεις να μιλώ διαφορετικά – 
Εσύ – Ο φωτεινός – Διώχνεις από παντού τα σκοτάδια

Παρασκευή, 15 Σεπτεμβρίου 2017

ΤΟ ΠΑΖΛ ή ΤΟ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΠΟΡΤΡΕΤΟ ΤΟΥ ΝΤΟΡΙΑΝ ΓΚΡΕΪ

Ας υποθέσουμε ότι ο χρόνος είναι παζλ.
Οι εσοχές οι ζυγοί μήνες.
Οι εξοχές οι περιττοί.
Το σύνολο συνθέτει μια εικόνα
που καταλαμβάνει έναν ορισμένο χώρο.

Ας υποθέσουμε ότι η εικόνα δεν είναι τόσο ξεκάθαρη.
Τα χρώματα είναι συγκεχυμένα.
Ο φωτισμός αινιγματικός.
Μοιάζει να δείχνει ένα πρόσωπο
αλλά συγχρόνως κι ένα κρανίο.

Ας υποθέσουμε ότι το πρόσωπο είναι δικό σου.
Τα μάτια είναι μάτια σου.
Το στόμα στόμα σου.
Χαίρομαι σαν να σε έφτιαξα,
ενώ έβαλα μονάχα μερικά κομμάτια σε σειρά.

Αν ισχύουν οι παραπάνω υποθέσεις,
το παζλ είναι μια αλληγορία 
των ρυτίδων που εμφανίζονται στο μέτωπο.