Δευτέρα, 27 Νοεμβρίου 2017

ΗΤΑΝ ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΚΑΡΑΒΙ

 Η αλήθεια των λόγων σου είναι το μοναδικό απομεινάρι
του ναυαγίου μιας εποχής.


Η σημαία από ένα καράβι που βυθίστηκε, όπως η ελπίδα
ενός πατέρα ότι το παιδί του θα γνωρίσει καλύτερες μέρες,
παραμένει μισοσαπισμένη και γεμάτη ζάρες στους απρόσιτους
βράχους μιας –κατά τα άλλα– τουριστικής παραλίας.
Περιμένει να τη βρουν τα παιδιά των παιδιών του.

Η σημαία από ένα καράβι που βυθίστηκε, όπως ο φόβος
κι ο θυμός των ανθρώπων, παίρνει κάθε μέρα άλλο
χρώμα –ανάλογα με τις καιρικές συνθήκες που επικρατούν.
Απ' αυτό εύκολα εικάζει κανείς και τα αίτια του δυστυχήματος.

Η σημαία από ένα καράβι που βυθίστηκε, όπως οι στίχοι
ενός ποιήματος που είναι ορατοί από όλους αλλά γίνονται
αντιληπτοί από λίγους, χαρίζεται απλόχερα στη θέα των όποιων τυχερών
και στην ερμηνεία των όποιων κακοπροαίρετων.
Αποτελεί ζωντανή ιστορία και σημείο αντιλεγόμενο.

Πέμπτη, 9 Νοεμβρίου 2017

Τετάρτη μεσημέρι

Η συμπάθεια για τον Αναγνωστάκη
Η απολογία σου για την αδυναμία στον Καρυωτάκη
Ένας καφές το μεσημέρι της Τετάρτης
Το χέρι σου πάνω το χέρι μου· αλλάζουν φύλλο στο βιβλίο

Τι κάνουμε, λες, πώς θα είμαστε αύριο;
Δεν ξέρω, σου απαντώ, τι είναι αύριο και πότε θα 'ρθει...

Τρίτη, 31 Οκτωβρίου 2017

Εσύ – Ο φωτεινός –
Αυτός που είσαι – θέλω να πω – πώς γίνεται; –
Τόσο φως σ' ένα πρόσωπο; – τόσος ήλιος να
ξεκουράζεται στα βλέφαρά σου και να με ζεσταίνει –
πώς γίνεται; – θέλω να πω – έτσι μιλώ –
με ξέρεις – δυσκολεύομαι – πώς γίνεται; – να ζεσταίνεις έτσι
τον παγωμένο μου φόβο και να τον βλέπω 
λιωμένο στο πάτωμα δίπλα στα ρούχα –
Εσύ – Ο εξαιρετικός – Αυτός που στα μάτια του
ξεκουράζεται ο ήλιος – Που έχει πιει όλη τη βροχή
και τα δάκρυα του κόσμου – Εσύ – 
Θα μου μάθεις να μιλώ διαφορετικά – 
Εσύ – Ο φωτεινός – Διώχνεις από παντού τα σκοτάδια

Παρασκευή, 15 Σεπτεμβρίου 2017

ΤΟ ΠΑΖΛ ή ΤΟ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΠΟΡΤΡΕΤΟ ΤΟΥ ΝΤΟΡΙΑΝ ΓΚΡΕΪ

Ας υποθέσουμε ότι ο χρόνος είναι παζλ.
Οι εσοχές οι ζυγοί μήνες.
Οι εξοχές οι περιττοί.
Το σύνολο συνθέτει μια εικόνα
που καταλαμβάνει έναν ορισμένο χώρο.

Ας υποθέσουμε ότι η εικόνα δεν είναι τόσο ξεκάθαρη.
Τα χρώματα είναι συγκεχυμένα.
Ο φωτισμός αινιγματικός.
Μοιάζει να δείχνει ένα πρόσωπο
αλλά συγχρόνως κι ένα κρανίο.

Ας υποθέσουμε ότι το πρόσωπο είναι δικό σου.
Τα μάτια είναι μάτια σου.
Το στόμα στόμα σου.
Χαίρομαι σαν να σε έφτιαξα,
ενώ έβαλα μονάχα μερικά κομμάτια σε σειρά.

Αν ισχύουν οι παραπάνω υποθέσεις,
το παζλ είναι μια αλληγορία 
των ρυτίδων που εμφανίζονται στο μέτωπο.

Σάββατο, 9 Σεπτεμβρίου 2017

Επέμβαση

ελάτε
ας βάλουμε όλοι ένα χεράκι
λίγο βαμβάκι θέλω
να περιποιηθώ
το τραύμα εκεί
στη γωνία του σύννεφου
με λίγο ιώδιο

τρέμει το χέρι μου όμως
κατά βάθος
δεν είμαι για τέτοια
να, κι άλλο τραύμα!
χρειάζομαι γάζα
κι εδώ
κι εδώ
και λίγο ιώδιο ακόμα παρακαλώ

ωραία! τώρα
ο ουρανός
δεν έχει κανένα
διαμπερές τραύμα

ευτυχώς που ξέρουμε
από γιατρικά
και τέτοια ̶
τον σώσαμε από βέβαιο θάνατο!

Παρασκευή, 23 Ιουνίου 2017

Όταν ξυπνήσαμε


Τρέχαμε
μες στη βροχή
τρέχαμε πολύ γρήγορα
η καρδιά στα πόδια
τα πόδια στη λάσπη
      –σιγά, θα πατήσουμε την καρδιά
η λάσπη στην καρδιά
τρέχαμε πιο γρήγορα
φοβόμασταν
και τρέχαμε
      –ξεχάσαμε πίσω την καρδιά
δεν είχαμε χρόνο
τρέχαμε
χωρίς καρδιά
και χωρίς πόδια

Όταν ξυπνήσαμε
είδαμε δίπλα στο κρεβάτι μας
δεκάδες όνειρα
διαμελισμένα

Και λάσπη

Τρίτη, 20 Ιουνίου 2017