Σάββατο, 15 Ιουλίου 2017

Συνέχεις τους πολλαπλούς μου κόσμους
Είσαι η αλήθεια στο θεατρινίστικο δάκρυ μου
Είσαι το ψέμα στις θλίψεις που μου στερούν τον ύπνο
Άλλοτε είσαι εσύ και υπάρχεις
Άλλοτε είσαι εσύ και δεν υπάρχεις
Πάντα είσαι εσύ
Σου οφείλω τα γράμματα 
Και μου οφείλεις την αγάπη
Οι κόσμοι ενώνονται

Εσύ είσαι πάντα εσύ
Μα εγώ σ' αναζητάω --

Καλά που με συνέχεις!

Παρασκευή, 23 Ιουνίου 2017

Όταν ξυπνήσαμε


Τρέχαμε
μες στη βροχή
τρέχαμε πολύ γρήγορα
η καρδιά στα πόδια
τα πόδια στη λάσπη
      –σιγά, θα πατήσουμε την καρδιά
η λάσπη στην καρδιά
τρέχαμε πιο γρήγορα
φοβόμασταν
και τρέχαμε
      –ξεχάσαμε πίσω την καρδιά
δεν είχαμε χρόνο
τρέχαμε
χωρίς καρδιά
και χωρίς πόδια

Όταν ξυπνήσαμε
είδαμε δίπλα στο κρεβάτι μας
δεκάδες όνειρα
διαμελισμένα

Και λάσπη

Τρίτη, 20 Ιουνίου 2017

Κυριακή, 11 Ιουνίου 2017

ΟΣΟ ΘΑ ΠΕΡΠΑΤΩ


Όσο θα περπατώ ξέρω ότι το φεγγάρι θα απομακρύνεται
κι ο Ιούνης θα περνά κάνοντας τα γιασεμιά να εξαφανίζονται.

Όσο θα περπατώ ξέρω ότι τα δέντρα θα θυμούνται
ενώ εγώ θα λυπάμαι· οι κύκλοι κάτω από τα μάτια μου άλλωστε
είναι κορμοί που κόπηκαν στη μέση.

Όσο θα περπατώ ξέρω ότι το τραγούδι θα επιμένει 
και η θάλασσα θα βουρκώνει προκαλώντας
στα σπλάχνα μου κύματα.


Όσο θα περπατώ ξέρω ότι θα αγαπώ τόσο όσο φοβάμαι.



Τρίτη, 30 Μαΐου 2017

Το αποτέλεσμα

Παίζω κορόνα-γράμματα
με το τετράδραχμο 
του Οροφέρνη.

Αδιαφορώ για το αποτέλεσμα --
ό,τι και να δείξει,
θα έχω χάσει κάτι 
μέσα από τα χέρια μου.

Τρίτη, 16 Μαΐου 2017

Ανερμήνευτο ΙΙ


Τόσα βράδια ξαγρύπνησα
ανάμεσα σε στίχους του Παπατσώνη
και δικά μου μισοτελειωμένα ορνιθοσκαλίσματα--
ακόμα να καταλάβω γιατί Εσύ
πάντα θα γίνεσαι ποίημα
που άλλοτε θα κρύβω
και άλλοτε θα υπερασπίζομαι.

Πέμπτη, 13 Απριλίου 2017

ΞΕΧΑΡΒΑΛΩΝΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ

Αν πάρεις το φεγγάρι
και το ρίξεις στη θάλασσα
θα κάνει -μπλουμ!- έναν μικρό θόρυβο
θα σχηματιστούν πολλοί ομόκεντροι κύκλοι
που θα μαρτυρούν το συμβάν
και τον ταραγμό των υδάτων
για να σου πουν τελικά οι αναμάρτητοι
ότι έκανες μια τρύπα στο νερό.

Αν πάρεις τον ήλιο
και τον ρίξεις στο δάσος
θα κάνει -φσσς!- έναν υπόκωφο ήχο
θα καούν οι σκιές
απ' τα ροδάκινα και τους σταυρούς
για να σε πουν τελικά οι νυχτοφύλακες
άκαρδο αλαφροΐσκιωτο.

Αν πάρεις τ' αστέρια
και τα ρίξεις στα πιάτα των ανθρώπων
θα τους κάψουν το στόμα
θα τους κάψουν τα χέρια
τόσο που τίποτα να μην ξαναζητήσουν
για να σου πουν τελικά οι αστρολόγοι
ότι τους στέρησες την ελπίδα για έναν καλύτερο κόσμο.